Dominicaanse Republiek Home

Muziek van de Dominicaanse Republiek

Bachata
Bachata is een stijl van muziek die de inwoners van sloppenwijken noemen hun eigen, al was afgeleid van bolero, een soort van genre afkomstig uit Cuba. De bourgeoisie oorspronkelijk af als waardeloos en werd daarom de naam bachata, wat betekent dat een luidruchtige de lagere klasse fiesta.
Dit genre is grotendeels te herkennen aan zijn gitaar op basis van ensembles in plaats van het accordeon of saxofoon gedomineerd Merengues.
Hoewel bachata was oorspronkelijk gericht op mensen van lagere klassen, tegenwoordig is genoten door mensen van alle klassen en achtergronden. De tekst van deze liederen zijn vaak beperkt tot onderwerpen zoals gevoelens van bitterheid en mannen opscheppen over hun seksuele dapperheid.

Salve
Salve is een vraag en antwoord soort van zingen die panderos, atabales en andere Afrikaanse instrumenten gebruikt.
Zalven zijn zeer ceremoniële en worden gebruikt in de bedevaarten en op feesten gewijd aan heiligen.

Gaga
Gaga is een vorm van muziek die zich ontwikkelde in parallel met de Haïtiaanse Rara.
Evolueerde op plantages en is vaak geestelijk, gebruikt tijdens de doop en andere religieuze ceremonies.

Merengue
Merengue is een muzikaal genre afkomstig uit de Dominicaanse Republiek. Het woord "merengue" betekent letterlijk opgeklopte eiwit en suiker, maar het is onzeker hoe dit woord werd geassocieerd te worden met dit soort muziek en dans. Swift beats van guiro of maracas percussie secties, en wilde accordeon of saxofoon begeleiding kenmerkend zijn. Andere instrumenten bevatten vaak een sax, bass box, tambora drum of guyano. Het ritme domineert de muziek, en is het meest kenmerkende eigenschap van het genre. Het is unsyncopated en bevat een agressieve beat op 1 en 3. Terwijl het overgrote deel Dominicaanse van oorsprong, is het ook historisch verbonden met de muziek van Haïti, dat een grens deelt met de Dominicaanse Republiek op het eiland Hispaniola. Traditionele, akoestische merengue is het best vertegenwoordigd door de oudste geregistreerde muzikanten, zoals Angel Viloria en Francisco Ulloa.

Meer moderne merengue te nemen elektrische instrumenten en invloeden van salsa, rock en roll en hip hop. Refreinen zijn meestal in groepen van drie en worden vaak gebruikt in een vraag en antwoord patroon. Live, wild dansen is al lang gemeengoed, en is een hoofdbestanddeel van een groot aantal van de grootste sterren van het genre. Lyrisch, ironie en schuin verwijzingen naar vraagstukken van seksualiteit en politiek.

De oorsprong van de merengue worden betwist. Het kan te maken hebben met Haïtiaanse meringue (mereng), dat is zeer vergelijkbaar, behalve in zijn gitaar op basis van geluid, terwijl de merengue wordt gedomineerd door de accordeon. Een andere neef kon worden UPA, een Cubaanse vorm die een sectie met de naam een ​​merengue omvat en aangekomen in Santo Domingo in het midden van de jaren 1800, geïmporteerd uit Puerto Rico. Europese contradanza was een andere belangrijke invloed. Andere geleerden hebben beweerd dat merengue is een typisch Dominicaanse vorm, ontwikkeld na de Dominicaanse overwinning bij Talanquera door soldaat genaamd Tomas Torres, die verlaten, ten onrechte het voorspellen van een verlies, en dat het een mix van Spaanse Decima met Afrikaanse plena muziek. Een laatste rudimentaire invloed was contact met een belangrijke handelspartner, Duitsland, waardoor de accordeon werd geïntroduceerd Dominicaanse samenleving. Op het moment van haar ontwikkeling, werd merengue aangevallen door kranten en de upper-class, die liever een oudere vorm van dansmuziek genaamd tumba. Heette het vulgair en obsceen, net als vele vormen van volksmuziek.

Merengue bleef beperkt in populariteit aan de lagere klassen, vooral in de Cibao gebied, in het begin van de 20e eeuw. Kunstenaars als Juan F. García, Juan en Julio Alberto Espínola Hernandez geprobeerd om merengue verplaatsen naar de mainstream, maar faalde, grotendeels te wijten aan risque lyrics. Enig succes voorgedaan na de oorspronkelijke vorm (toen nog merengue típico cibaeño) was vertraagd tot Amerikaanse soldaten (die bezet het land 1916 tot 1924) tegemoet te komen en kon niet dansen de moeilijke stappen van de merengue, deze mid-tempo versie heette Pambiche. Grote mainstream acceptatie begon met de opkomst van Rafael Trujillo in de vroege jaren 1930.

Rafael Trujillo, die het voorzitterschap van de Dominicaanse Republiek in beslag genomen in 1930, hielp merengue tot een nationaal symbool van het eiland te worden tot zijn moord in 1961. Wezen dat hij van eenvoudige komaf, was hij uitgesloten van sociale elite clubs. Hij daarom kwalijk deze elite Sophisticates en begon het bevorderen van de Cibao-stijl merengue als de populistische symbool. De tekst van de merengue muziek beslaat een scala aan onderwerpen, waaronder de politiek. Dit blijkt uit de honderden liedjes die werden gemaakt, die waren gericht op de politieke aspecten van de dictatuur van Trujillo, prees bepaalde richtlijnen en het optreden van zijn partij. Trujillo zelfs verplicht is gesteld voor stedelijke dance bands aan merengue in hun routines. Ook werden piano en koperblazers toegevoegd in grote merengue orkesten. Aan de andere kant, merengue, dat bleef een accordeon te gebruiken werd bekend als perico ripiao (geript papegaai). Het was vanwege dit alles dat de merengue werd en nog steeds is de nationale muziek van de Dominicaanse Republiek en dans.

In de jaren 1960, een nieuwe groep kunstenaars (de meeste beroemde Johnny Ventura) opgenomen Amerikaanse R & B en rock and roll invloeden, samen met de Cubaanse salsa muziek. De instrumentatie veranderd, met accordeon vervangen door elektrische gitaren en synthesizers, of soms bemonsterd, en de saxofoon rol volledig geherdefinieerd. Ondanks de veranderingen, merengue bleef de meest populaire vorm van muziek in Dominica. Ventura, bijvoorbeeld, was zo bewierookt werd hij een enorm populaire en invloedrijke politicus bij zijn terugkeer van een tijd in de Verenigde Staten, en werd gezien als een nationaal symbool.

De jaren 1980 zag toenemende Dominicaanse emigratie naar Europa en de Verenigde Staten, in het bijzonder naar New York City en Miami. Merengue kwam met hen, waardoor beelden van blitse pop zangers en idolen. Op hetzelfde moment, Juan Luis Guerra vertraagd de merengue ritme, en voegde meer lyrische diepte en diepgewortelde sociale commentaar. Hij ook opgenomen bachata en Westerse muzikale invloeden met albums als 1990's alom geprezen Bachata Rosa.

Het midden van de jaren 1990 zag de ontwikkeling van merenhouse, die house en hip hop elementen toegevoegd en werd erg populair, vooral Elvis Crespo. Merenrap, gedomineerd door hardcore rappen.